Een vriend is dood.

Hij had geen enkele kans toen slechts 3 maanden geleden de arts hem vertelde dat er kanker in zijn toch al fragiele lijf woekerde.

Begonnen met pijn in de rug en geĆ«indigd in de armen van zijn man die als een Florence Nightingale voor hem heeft gezorgd. Die zelfs begin oktober een megakerstboom heeft gezet om hem dat nog te gunnen.  Zonder ook maar een moment aan zichzelf te denken heeft hij zijn vent gesteund en geholpen tot de laatste ademstoot. Ook de medewerkers van het ziekenhuis zijn onverdroten bezig geweest om de pijn en ongemakken te verzachten.

Een vriend is dood.

Een lage hoofdpijn voel ik de hele dag door die pas weggaat als de uitvaart is gedaan. Diezelfde lage hoofdpijn die ik voelde bij de dood van mijn lievelingszus, toen pas 42 jaar. Ook kanker. Ook zij had geen schijn van kans.

De "kraaien" van de Dela komen morgen om 10.00 uur om te bespreken hoe het allemaal in z'n werk zal gaan. En ook dan zullen onze gedachten teruggaan naar het weekend van Glow, we waren met een vriendengroep met hem op stap en ik duwde zijn rolstoel. Goed ingepakt tegen de herfstkou heeft hij de avond van zijn leven gehad en heeft hij nog eenmaal van zijn geliefde Eindhoven kunnen genieten. En genoten heeft ie. Ooh, wat is Eindhoven toch prachtig en hoe krijgen ze het toch voor elkaar......Nog een keer bij SowieSo op het verwarmd terras en nog een keer bij Dommel 18 voorzichtig een wit wijntje en genietend van muziek die speciaal voor hem werd gedraaid...

Een vriend is dood. Ik zal hem missen.......