Ieder mens zal het wel eens meegemaakt hebben, het gevoel van onmacht als er om overklaarbare redenen ineens personen in je directe omgeving zich op een duistere wijze tegen je keren. Vooral degenen die daarnaar gevraagd worden en meteen en zeer fanatiek te vuur en te zwaard beweren dat ze niet zo in elkaar zitten, moeten scherp in de gaten worden gehouden. Zij zijn de ergste!!

En als dat eenmaal zo is dan komt het nooit meer goed..

Wat is dat toch, dat rare onbestemde gevoel en de daaropvolgende onmacht? Wanneer je, zoals eerder vernoemd, de mens in kwestie er mee confronteert wordt er heftig ontkend waarbij tevens kan worden vastgesteld dat de afgunst zich daarna alleen maar verder heeft verdiept. En daar kun je helemaal niets aan doen. Het is onuitroeibaar geworden en ook, erger nog, resistent tegen alle reddingsakties.
Oorzaak zou kunnen zijn dat je met hard werken een mooi huis of een luxe auto hebt verdiend, wellicht heb je een zeer goed uitziende en/of charmante partner aan je zijde. Of je hebt onvermoede kwaliteiten die door de ander nooit werden opgemerkt en naar waarde geschat.. En verder natuurlijk omdat je een goed en eerlijk mens bent...
Aan jou mankeert schijnbaar niks en je gaat fluitend door het leven.
Je bent goed voor je schoonmoeder en zij prijst jou de hemel in. Maar wat is dat toch met die ene of meerderen in de familie die zich bij feesten en andere samenkomsten gereserveerd opstellen. Of mensen in je omgeving die zich loyaal voordoen maar het absoluut niet blijken te zijn. Je wilt het weten en vraagt met open vizier, "Heb je wat tegen me??"
Nee, hoor, hoe kom je daar nou bij.......Soms ligt de oorsprong van afgunst ver in het verleden, in je jeugd waar je jezelf in de kinderjaren al vlotter manifesteerde dan de anderen in je familie of omgeving.

Ja , die komt er later wel,  is een opmerking waar veel te licht over wordt gedacht. Dat zou eigenlijk een keiharde waarschuwing moeten zijn in de vorm van "Kijk uit, velen zullen later afgunstig op je zijn."

Niet kanker of hartfalen zijn de ziektes waar we rekening mee moeten houden, neen, afgunst is volksziekte nummer 1. Al eeuwen op een stevige koppositie en schier onuitroeibaar. Denk je wellicht dat met het verstrijken der jaren de afgunst zal afnemen en zeer lange periodes van negeren en niet communiceren zullen veranderen in toenadering en begrip, niets is minder waar.
Praat maar eens met mensen die niet naar uitvaarten gaan van familie of bekenden, meestal om die verdomde afgunst. En als je dan toch zo fatsoenlijk wil zijn om voor het oog van de wereld op een nette manier afscheid te gaan nemen, dan denk je in alle onmacht, waarom...? Wat heb ik die persoon misdaan die daar ijskoud in de kist ligt en het mij nooit meer kan uitleggen.... Oh, wacht even, je denkt toch zeker niet dat het bij een onverwachte verrijzenis van de dode in die kist wel duidelijk wordt..
Afgunst wordt nu eenmaal  uit alle macht verzwegen en verdoezeld..!

Niemand , zelfs de beste psycholoog, kan een antwoord geven op vragen die ontspruiten uit onbegrijpelijk gedrag. Men kan met alle moderne wetenschap en kennis nog steeds niet in het menselijk brein inbreken en zo de gedachten lezen. Daarom is en blijft afgunst ziekte nummer één. En onmacht een logisch gevolg daarvan. Desnoods tot de dood je inhaalt.