We worden de laatst tijd overspoeld met populaire uitdrukkingen die door Jan en alleman klakkeloos worden overgenomen, terwijl men er geen seconde over nadenkt wat men nu eigenlijk zegt.

“We gaan helemaal uit ons dak…” Ik meen me te herinneren dat er zich slechts een dak op een woning of een ander gebouw bevindt en heb nog nimmer iemand zien lopen, staan of zitten met een dak op het hoofd. En al helemaal niet met een pannendak of zelfs een luxe rieten kap. Dus zoals geconstateerd, niet aanwezig, dus kunnen we niet spreken van “uit m’n dak gaan.”

“Blaas ons omver” is ook zo’n idiote uitspraak die vooral door juryleden van nietszeggende zangwedstrijden word gebruikt om de veelal bloednerveuze kandidaten te stimuleren het beste van zichzelf te laten horen. Nimmer heb ik bij de uitvoering van het eindeloos ingestudeerde lied een kandidaat diep zien inhaleren om vervolgens met een enorme uitblaas de jury van hun zetels te verwijderen, sterker nog, ik heb niemand tot heden toe een poging voor een dergelijke prestatie zien ondernemen. Dat zou pas wereldnieuws zijn geweest!!

“Het dak gaat er af“ is een uitdrukking die men vaak combineert met “Waar blijven die handjes“. Dit om een quasi jofele sfeer te veinzen, veelal bij muziekfeesten met C-artiesten die het in eerder genoemde zangwedstrijden niet is gelukt om de jury omver te blazen. Men zou er toch niet aan moeten denken dat het dak zich plotseling losmaakt van de staande constructie en bijvoorbeeld terecht komt op het nabij gelegen parkeerterrein waar velen, die ondertussen met die handjes staan te zwieren, hun kostbare en geliefde vervoermiddel onherstelbaar beschadigd gaan terugvinden onder de resten van wat eens het dak was…

De meest recente en in mijn optiek vreemde uitspraak die ik niet begrijp is: “Stap of spring over je eigen schaduw“.
Ik kan lezer dezes verzekeren dat zulks volstrekt onmogelijk is. Een mens kan veel maar een dergelijke aktie is gegarandeerd tot mislukken gedoemd. Op de eerste plaats moet er voor het creëren van een schaduw sprake zijn van kunstlicht of zonlicht en aan dat laatste is in Nederland een chronisch gebrek. Mocht zich echter de zeldzame gelegenheid voordoen dat er zonlicht is, dan daag ik een ieder uit om over de eigen schaduw te stappen of springen. Een kansloze missie, zo kan ik u verzekeren.
Men zal deze steeds meer gebezigde uitdrukking vaak tegenkomen in politieke debatten om aan te geven dat het onmogelijke mogelijk gemaakt dient te worden, maar zoals eerder gemeld zal de kandidaat in de zangshow echt niet over zijn of haar schaduw springen om de jury omver te blazen en bij winst uit het dak te gaan. Ziet u nou wat voor idiote zin er ontstaat als we meelopen met dat maffe gedoe?

En het onmogelijke blijft onmogelijk. Punt uit. Want als iets moeilijks mogelijk wordt dan was het nooit onmogelijk maar moeilijk.. Zo moeilijk is dat toch niet?