jan louwers traanTer nagedachtenis aan voormalig Eindhovens voetbalheld Jan Louwers kunt u op deze vaak speelse internetzender een herhaling zien van het misschien wel beste ongewone gesprek in de serie, wat de gebroeders Van Rooij ruim twee jaar geleden hadden met deze eigenzinnige man in de prachtige tuin van zijn riante huis.

Jan stak de ene na de andere sigaret op en voorspelde in dat gesprek dat hij zeker geen 100 jaar zou worden maar wel 'n paar jaar ouder dan de bijna 80 die hij op dat moment was.
Een vooruitziende blik van iemand die in dat gesprek best veel stiltes liet vallen en moeilijk tot verdere uitleg of toelichting bereid was.

Hoe professioneel deden de broertjes het echter om op het goede moment de juiste snaren te raken.

Toen het over zijn op 12-jarig leeftijd overleden zoontje ging was bij "harde" Jan een eenzame traan te zien op zijn wang, die langzaam naar beneden zakte. Hij deed niet eens moeite meer om die weg te vegen, dat had toch geen zin, vele tranen waren deze al vooraf gegaan in de afgelopen jaren.

Maar, Jan was niet altijd zo leuk en beminnelijk, althans zeker niet met het oer-Brabantse kaartspel, katten.. Velen zullen nu denken, waar heeft hij het over maar de ouderen weten het maar al te goed.
Mijn vader, al vroeg overleden, was er erg goed in en op zijn vaste stek, het Stationskoffiehuis in Waalre, zat pa elke dag fanatiek te proberen om de tegenstander te verslaan en zo een gratis consumptie te verdienen. Een van zijn vaste maten was Jan Louwers en ze konden er samen echt wat van. Toen mijn pa in 1978 overleed had Jan ineens geen vaste maat meer, maar redding was onderweg want pa had dit gecompliceerde spelletje ook aan mij geleerd. Ik woonde destijds vlakbij en kwam daar regelmatig even binnenvallen.
Nooit zal ik vergeten hoe Jan op een maandagmiddag present was en op een kaartmaat zat te wachten. Hij keek een beetje zoekend rond en iemand zei, daar zit z'n jongste zoon en die ken het ook...

Vol trots schoof ik op zijn uitdrukkelijk verzoek aan en in het uur wat daarop volgde moest ik tot mijn verbazing de ene na de andere scheldkanonade van de heer Louwers gedogen over mijn, in zijn ogen belabberde kaartkwaliteiten en tevens de onterechte verwijten dat ik daarin totaal niet op mijn vader zaliger leek. Ik kon hem toen wel schieten, deze ex-voetbalheld en ben dan ook vroegtijdig middels een smoesje met het kaarten gestopt. Wat vond ik hem toen een onbehouwen figuur, jaren heb ik niets met hem te maken willen hebben. Hij speelde het toen mijns inziens op de man en ik was er klaar mee.

Tot het moment dat Eindhoven een paar jaar geleden periode-kampioen kon worden in Veendam en  mijn lief en ik met de bus meegingen om de boel nog meer aan het "schijten" te brengen. We wonnen, waren periodekampioen sinds lange tijd en bij terugkomst, vroeg in de ochtend in Eindhoven, kwam ik in de sponsorruimte naast Jan te zitten. Belangstellend vroeg hij me hoe de wedstrijd was geweest en of ik er van genoten had. Op mijn vrij korte antwoorden reageerde hij met de vraag of ik vaker in het stadion kwam en van wie ik er "inne" was. Ik noemde mijn naam, "Toch nie inne van Jan Worst?" was zijn reactie. Ja, meneer Louwers en u heeft me nog flink uitgescholden met katten toen onze pap dood was en ik zijn plaats innam aan de kaarttafel..! Maar jongen, da heb ik zo nooit bedoeld, jullie pap was un prachtmens. En misschien was ik wel un bietje kwaad da ik munne maat nie meer had.....

Tja, wat moet je dan. Ik heb hem maar de hand geschud en gezegd dat ik blij was met het gesprek.
Voor mij was de zaak afgedaan en 2 weken geleden heb ik bij de opening van een restaurant in de Dommelstraat nog met good old Harry van Raaij over Jan Louwers gesproken, waarop Harry zei: Als jouw vader Jan Louwers goed gekend heeft en zijn maat was met kaarten moet jij de zoon zijn van Jan Worst.

Een mooier compliment heb ik zelden gekregen....
Rust maar uit Jan... en doe ons pap de groeten, ik mis 'm.......