De trend van de laatste tijd is om heel makkelijk sorry te zeggen. Dat is eigenlijk een andere term voor: ik maak mijn excuses, maar is dat wel zo?

We zien het tegenwoordig meer en meer in politieke kringen waar de souffleurs in het begeleiden van de meestal zelfingenomen heren hen toch vooral aanraden om op gepaste momenten "sorry" te zeggen. Waar politici en provinciale bestuurders  het vroeger nog niet misschien uit de strot kregen gaat het ze nu een stuk makkelijker af.
Simpel sorry zeggen zorgt er namelijk voor dat je met een schone lei weer verder kunt gaan met het gevoerde beleid, min of meer aangepast aan de wensen of eisen van je opponenten.
Ook het toegeven van een fout, al dan niet onder druk, wordt als excuses aanvaard. De landelijke dagbladen beschouwen voorgaande als vet gedrukt voorpaginanieuws maar de dag erna is men het eigenlijk alweer vergeten.
Excuses aanbieden veroorzaakt een korte euforie bij diegenen die er alles aan  deden om het zover te krijgen maar als ze voor de "vorm" worden gemaakt om maar van het gezeur af te zijn hebben ze geen enkele waarde.

Directies van ziekenhuizen en verzekeringsmaatschappijen hebben er overigens nog steeds grote moeite mee om openlijk of op schrift excuses aan te bieden.
Zulks kan nl. aangegrepen worden om in een slepende zaak een forse schadevergoeding te eisen. Met de juiste begeleiding van jurist of raadsman kan dat aardig in de papieren lopen.
In de sportwereld, zeker bij scheidsrechters, worden fouten, die vaak beslissend zijn geweest in de gespeelde wedstrijd, makkelijker toegegeven. Zeker met het toegenomen aantal sportzenders en de eindeloze herhalingen vanuit allerlei cameraposities kunnen arbiters soms niet anders dan toegeven dat ze het op dat moment niet juist beoordeeld hebben. Wat helaas voor de einduitslag geen enkel verschil maakt.

Excuses zijn overigens zinloos als degene die uiteindelijk de wedstrijd heeft gewonnen daar geen behoefte meer aan heeft. Toen Badr Hari tijdens een kampioenswedstrijd natrapte op Hesdy Gerges en deze wegens diskwalificatie van Hari kampioen werd hoefde Gerges achteraf geen excuses. Hij vond de "championsbelt" veel belangrijker.

Privé worden excuses als een verlichting van de donkere sfeer ervaren die ontstaat als men het vertikt om ongelijk te erkennen. Zoiets kan dan jaren voortslepen en als er dan eindelijk wordt erkend dat excuses maken niet zo heel erg moeilijk is, men dat vervolgens doet en er daardoor weer een frisse start en verstandige dialoog ontstaat, gloort er eindelijk helder licht aan de horizon.
Veel mensen zien het echter ook als een re-start om de strijd opnieuw aan te gaan. Indien er dan teruggegrepen wordt naar de eerder gemaakte excuses schijnen die plotseling niet meer te tellen. Totaal zinloos dus.

Daarom is het verstandig als er bij die excuses wordt vermeld dat ze "welgemeend" zijn zodat de ontvanger er van uit kan gaan dat het dispuut wat eerder aan die excuses ten grondslag lag, niet langer een rol zal spelen. En alleen dan is er ruimte voor nieuwe inzichten en toenadering. Van beide kanten.

Snapt u het een beetje? Nee? Sorry hoor.......