Anders dan de aanhef van deze column doet vermoeden ga ik U niet vermoeien met gebeurtenissen uit de afgelopen tijd die niets met respect te maken hebben of voorvallen waar mensen uitgejouwd werden.

Deze column gaat over een maatschappelijk fenomeen waar we steeds meer mee te maken krijgen.. Het meer en vaker gejij, gejou en gejullie dan wenselijk en/of fatsoenlijk is.

Waar men vroeger nog voorzichtig informeerde of tutoyeren was toegestaan, tegenwoordig wordt men zelden nog met het normale U aangesproken. En dat werd toch echt vanaf de peutertijd gestimuleerd. Een volstrekt normale omgangsvorm waar een zeker respect uit sprak naar degene die men voor zich had. Deze week stond ik te tanken bij de pomp en men had aan de slang grote hardplastic labels bevestigd met daarop de tekst: Tank JE meer dan spaar JE meer...

Sorry hoor, maar daar kan en wil ik niet aan wennen. Heb ik met de bedenker van deze popi-jopi zin wellicht op school gezeten? Heeft deze persoon ooit deel uitgemaakt van mijn familie of vriendenkring? Ik dacht het niet.

De benzinemaatschappijen melken ons al jaren fors uit en dan verwacht ik middels onhandige plastic reclamelabels die alleen maar in de weg zitten en het tanken extra bemoeilijken , minimaal met U te worden aangesproken. De ANWB heeft het beter begrepen. Deze organisatie met meer dan 4 miljoen leden stuurde onlangs een brief met daarin de nieuwe pas voor U meneer... Kijk, dat is nu respect voor de leden die elk jaar een niet onaanzienlijk bedrag aan deze club betalen om in geval van pech (wat met de huidige kwaliteit van het automobiel zelden voorkomt) geholpen worden langs de weg.

De moeder van mijn lief is tegen de 80 en nog immer wordt zij door iedereen in de familie en haar naasten met U aangesproken. Gewoon, omdat het nou eenmaal zo hoort en je daarmee respect voor de persoon laat zien.

Wat dacht u van het overbekende: " En, heeft het JULLIE gesmaakt ?" in een restaurant. Jullie is in dit geval het meervoud van je of jij en dus ongepast. Maar ja, tijdens de opleiding van deze nitwits noemen zij de docent al decennia bij de voornaam dus enige voeling met de aanspreektitel U is hen volkomen vreemd. Terwijl ze niet beseffen dat de gast wel direct aan het salaris en vakantiegeld van het personeel meebetaalt. Dan is een U toch het minste om respect te tonen. Ook banken, gemeenten en tal van organisaties zijn volop aan het jejen en jouwen. Een kwalijke ontwikkeling al was het alleen al door het feit dat de aangesprokene zich hier aan ergert. Je krijgt namelijk geen tweede kans om een eerste (goede en respectvolle) indruk te maken.

Laten we in dit nieuwe jaar nou maar eens terugkeren naar de enige echte waarden die we al van jongs af aan geleerd hebben. Ik ben er zeker van dat het respect dan ook weer terugkeert jegens elkander.