Zoals de lezers van mijn column inmiddels gewend zijn heb ik in de afgelopen jaren over veel verschillende onderwerpen geschreven.

Vaak ging het over zaken die mij zeer aan het hart gingen maar ook algemene dingen waar velen zich mee konden associëren. Deze column gaat echter over mezelf en aan het einde hiervan zult u begrijpen waarom....

We groeiden gedeeltelijk op in Eindhoven en Waalre en we waren met z'n vijven. Drie broers en twee zussen. Ik was de middelste en ironisch genoeg qua geboortedatum een Weegschaal.
Alsof ik was voorbestemd om tussen twee oudere broers en twee jongere zussen een brug te vormen in het gezin.
Nou, vergeet het maar...Altijd zat ik er tussenin als er onenigheid was en dat gebeurde nog al eens met 5 zeer verschillende karakters.
En daar had ik al snel geen zin meer in. Waar ik me dientengevolge voor prestaties van strevende aard had afgeblokt deed bv mijn oudste broer het goed op de Mulo in Valkenswaard en ik, die twee klassen lager op dezelfde school zat, werd daar maar al te vaak mee geconfronteerd met de alleszeggende woorden,: "gij kunt beter leren als hem en waarom doedu da dan nie? "

En dat hadden ze nou net niet moeten zeggen.
Mijn rebelse inborst had daar op een bepaald moment geen zin meer in en niet geheel tot verrassing van mijn ouders verliet ik smadelijk die school nog voor het eindexamen naderde.
Uiteindelijk ben ik gelukkig nog redelijk goed terechtgekomen al was het alleen maar door het feit dat ik al vanaf mijn 14e allerlei bijbaantjes heb gedaan waardoor mijn levenservaring een turbospurt nam ten opzichte van de rest van mijn familie.
Daar komt nog bij dat ik vanaf m'n 17e zo'n 5 jaar in militaire dienst ben geweest als Technisch Specialist en daar eindelijk mijn burgeropleiding met de benodigde papieren kon voltooien met een substantiële eindpremie als beloning. Beter laat dan nooit en ook nog prettig geleefd en veul meegemaakt.
Tussendoor werd er bv ook nog tijd gevuld met het draaien van plaatjes in de binnenstad van Eindhoven en voor drive-inn shows van Veronica, Avro en Radio Luxemburg. Een geweldige periode met als hoogtepunt een behoorlijke tijd als DJ in het Spaanse Benidorm.

Mijn vader, bij wie ik werkte in zijn bedrijf, vond het toentertijd uiteindelijk goed dat ik in 1974 in plaats van een geplande vakantie van drie weken een fors aantal maanden de feestvierders aan de Costa Brava vermaakte en daar ben ik hem, hoewel hij reeds in 1978 is overleden, nog immer dankbaar voor.
In Eindhoven, altijd door mij als thuisbasis gezien, heb ik daarna nog vele uren in de discotheken gedraaid die in die tijd hot waren. De mooiste tijd heb ik beleefd in Zhivago, waar de broers van Rooij met hun zus en vader voor veel onvergetelijke herinneringen hebben gezorgd. Deze broers zijn de huidige kapiteins van 040tv en doen o.a. veel goeds voor de minderbedeelden in de stad Eindhoven.

Ik heb het als een eer ervaren om via mijn columns wat gedachten te hebben kunnen delen met mijn inmiddels vaste aanhang. Maar, een nieuwe job die behoorlijk wat tijd vraagt van mijn niet meer al te piepjonge gestel noopt me om, wat betreft mijn vrijwillige bijdrage aan deze prachtige zender, wat gas terug te nemen op het schrijversvlak. Je moet nu eenmaal keuzes maken in het leven, hoe oud je ook wordt.

Daarom was dit voorlopig mijn laatste schrijfsel voor 040tv. Ik wil mijn aanhang bedanken voor de vaak leuke en opbouwende reacties en wens u allen oprecht het allerbeste. Het ga u goed enneh...blijf gezond !